toloehaghighat.ir
عید سعید غدیر بر همه عاشقان امام مهدی عج مبارک باد
در دو مقاله قبلی به روایتی از اصبغ ابن نباتهیکی از یاران و اصحاب امیرالمومنین، علی(ع) پرداختیم و به موضوع خروج خراسانی و پرچم های سیاه که در ادامه به نبرد و پیروزی در برابر سفیانی منجر خواهد شد پرداختیم.
خروج خراسانی از منطقه شرق، که در گذشته بررسی معنی و منظور آن در احادیث را انجام دادیم که مشخص شد اشاره به ایرانیان، زمینه سازان ظهور مقدس حضرت مهدی(عج) دارد از علائم حتمیه ظهور حضرت هست و از این رو اهمیت بسیار بالایی برای موشکافی و توجه به احادیث وجود دارد.
این خطبه که درباره فتنه مشرق و برخی از علائم ظهور حضرت صاحبالامر (عجلالله تعالی فرجه الشریف) از امیرالمؤمنین علیهالسلام نقل شده و اصبغ بن نباته آن را روایت کرده است، خطبهای بسیار دقیق و پرمعناست. ما نیز نسخههای مختلفی از این خطبه را نقل نمودیم.
امیرالمؤمنین علیهالسلام در این خطبه، کلمات دشوار و پیچیده و جملاتی شگفتانگیز به کار برده است که فهم بسیاری از آنها نیازمند مراجعه به کتابهای لغت، تسلط کامل بر زبان عربی و آشنایی با ادبیات عرب است. در این خطبه نکات ارزشمند و قابل توجهی نهفته است که نیاز به توضیح دارد. ازاینرو، آنچه را با فهم محدود خود از این خطبه دریافتهایم، برای پی بردن به معانی عمیق آن شرح میدهیم.
در این خطبه، امیرالمؤمنین علیهالسلام به مردم فرموده است:
«پیش از آنکه فتنهای از شرق پای خود را بلند کند، هر چه میخواهید از من بپرسید.»
این تعبیر که حضرت درباره آن فتنه واژه «تشغر» را به کار بردهاند، بسیار قابل تأمل است. واژه «شغر» در زبان عربی به معنای «پا بلند کردن» است و درباره سگی که هنگام ادرار کردن پای خود را بالا میبرد، گفته میشود: «شغر الکلب».
بیتردید بهکارگیری این واژه از سوی حضرت درباره آن فتنه، بیحکمت نیست. شاید علت استفاده از این تعبیر آن باشد که آن فتنه دارای مدیر و مدبر مشخصی نیست و فردی خودخواه، جاهطلب، قدرتطلب، خونریز، فاسد، مستبد و بیخرد، برای رسیدن به مقام و جایگاه مورد نظر خود، چنین آشوب و فتنهای را برپا میکند.
همچنین ممکن است مقصود این باشد که آن فتنه، جنگ، خونریزی، ویرانی خانهها، بیخانمانی، آوارگی، فساد گسترده و هتک نوامیس را به دنبال دارد.
از تعبیر حضرت که فرمودهاند:
«پیش از آنکه فتنهای از شرق پای خود را بلند کند، از من بپرسید.»
چنین استفاده میشود که بخشهایی از حدیث تفسیر عیاشی، همانگونه که مرحوم مجلسی (رحمةالله علیه) نیز در توضیح آن اشاره کرده است، یا دچار تصرف و تغییر شده، یا قسمتی از آن افتاده است، و یا راوی حدیث بخشی از آن را فراموش کرده است.
زیرا آنچه از روایت اصبغ بن نباته استفاده میشود، این است که ابتدا در مشرق فتنه و آشوبی برپا میشود و گروهی از مردم را قربانی خود میسازد. پس از آنکه این فتنه فروکش میکند، بار دیگر اوج میگیرد و هنگامی که به نهایت شدت خود میرسد، شعلهای از آتش از مغرب زبانه میکشد و مردمانی را به نابودی میکشاند.
شاهد این مدعا فرمایش حضرت است که میفرماید:
«و تطأ فی خطامها بعد موتها و حیاتها»
یعنی هم در آغاز آن فتنه و هم پس از خاموش شدن مرحله نخست آن، مردمانی در کام مرگ فرو میروند.
این عبارت نشان میدهد که ابتدا فتنهای بزرگ در مشرق روی میدهد و پس از آنکه فروکش میکند، بار دیگر از همان سرزمین شرقی که فتنه در آن پدید آمده بود، آشوبی برمیخیزد؛ اما این بار با مرحله نخست متفاوت است.
زیرا حضرت بلافاصله میفرماید:
«و تشب نار بالحطب الجزل من غربی الأرض»
یعنی پس از آن، شعله آتشی با هیزمهای خشک از مغرب زمین برافروخته میشود.
نویسنده این عبارت را کنایه از جنگی بزرگ، خانمانسوز و ویرانگر دانسته است که با هواپیماها و بمبهای آتشزا انجام میشود. ازاینرو حضرت میفرماید:
«رافعة ذیلها، داعیة ویلها»
و در نقل دیگری آمده است:
«رافعة ذیلها تدعو یا ویلها لرحلة و مثلها»
نویسنده این عبارات را چنین تفسیر میکند که در آن زمان هواپیماها به پرواز درمیآیند، بالهای خود را میگشایند و بمبهای آتشزا را بر سر مردم فرو میریزند. سپس فریاد «وای بر دجله و اطراف آن» بلند میشود؛ آنگاه که جنایتهای آنان بیپاسخ نمیماند و با آنان مقابله میشود.
در چنین شرایطی است که حضرت میفرماید:
«فإذا استدار الفلک، قلتم مات أو هلک، وبأی واد سلک»
یعنی هنگامی که مدتی طولانی این وضعیت ادامه یابد، مردم خواهند گفت: مهدی موعود مرده است یا هلاک شده؛ و اگر زنده است، در کدام سرزمین و بیابان به سر میبرد؟
.
.
.
اللهم عجل لولیک الفرج
ایرانیان در احادیث و آخرالزمان
این سایت درباره امام مهدی، همان امام فراموش شده از یادها صحبت میکند.
باشد تا جمعی گرد هم آییم و یاد آن امام رفته از یادها را زنده نماییم...
اللهم عجل لولیک الفرج
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
اللهم عجل لولیک الفرج
فعالیت های این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.
