خروج پرچم های سیاه در روایات

ایرانیان زمینه ساز ظهور امام مهدی(عج)، به دفعات زیادی در روایات و احادیث معصومین با نام های مختلفی آمده اند. قبلا این نام ها را به طور کامل بررسی کردیم (عجمان، زمینه ساز ظهور، تفسیر واژه مولی). اما یکی از علائم حتمی ظهور امام مهدی(عج)خروج پرچم های سیاه است.

نکته‌ای بسیار مهم که دانستن آن برای فهم و درک بیشتر روایات در آینده لازم است، مربوط به خروج «پرچم‌های سیاه» و پدید آمدن آن پرچم‌ها از سمت مشرق یا از جانب خراسان می‌باشد.

پرچم های سیاه در روایات چه کسانی هستند؟

 از آنجا که حقیقت و ماهیت این پرچم‌ها برای بسیاری از افراد ناشناخته و مجهول است و تشخیص انگیزه‌ی خروج و پیدایش آن‌ها برای تعداد زیادی از مردم، مانند معمایی بغرنج، سخت و مشکل به نظر می‌رسد، لذا ناگزیر هستیم برای این‌که واقعیت آن پرچم‌ها آشکار شود و بدانیم صاحبان این پرچم‌های سیاه ـ که در روایات فراوانی آمده است از مشرق نمایان می‌شوند و با مردی به نام سفیانی می‌جنگند و زمینه‌ی حکومت جهانی حضرت مهدی علیه‌السلام را آماده می‌سازند ـ چه کسانی هستند، چه می‌خواهند، چرا خروج می‌کنند و مقصودشان از این خروج و نهضت و جنبش و حرکت و جنگ و نبرد و قتل و کشتار چیست، 

پرچم، نماد دولت های امروزی

در دنیای متمدن و جهان  پیشرفته‌ی امروز، در میان همه‌ی دولت‌ها و کشورهای کوچک و بزرگ و ممالک مستقل و نیمه‌مستقل جهان که به اصطلاح آزادی از دست‌رفته‌ی خود را بازیافته و به استقلال نسبی و ظاهری رسیده‌اند، رسم بر این است که هر دولت و کشور، خواه و ناخواه، دارای شعار مخصوص و پرچم ویژه‌ای باشد که از دیگر دولت‌ها و کشورها متمایز گردد.
چنان‌که می‌دانیم، پرچم هر کشور در واقع رمز استقلال، نشانه‌ی عظمت و مظهر نیرومندی آن کشور است و گرچه به‌صورت ظاهر چند سانتی‌متر یا یک متر پارچه‌ای بیش نیست، اما از آنجا که رمز استقلال کشور به شمار می‌رود، در نزد همگان محترم بوده و از جلوه و شکوه خاصی برخوردار است. 

چون نشانه‌ی استقلال و رمز آزادی محسوب می‌شود، در نظر سربازان و افراد نظامی به‌قدری پرشکوه و جلال است که در پادگان‌های نظامی در برابر آن رژه می‌روند و گاه به آن سوگند می‌خورند.
از این‌ها که بگذریم، هرگاه کشوری مورد هجوم دشمن قرار گیرد، در هنگام جنگ، سربازان مدافع آن را بر دوش می‌کشند و در برابر دشمن به اهتزاز درمی‌آورند و برای برافراشتن آن و جلوگیری از سرنگونی‌اش، فداکاری‌ها و جان‌فشانی‌ها می‌کنند؛ تا جایی که حتی برای حفظ و نگهداری آن تا سرحد مرگ پیش می‌روند و جان خود را نیز در این راه فدا می‌سازند.

 این حقیقتی است که همه‌ی ما امروز با چشم خود به‌وضوح آن را مشاهده می‌کنیم.
خلاصه‌ی مطلب آن‌که سنت پرچم‌داری و داشتن پرچم، و همچنین برافراشتن آن در موقع جنگ و حفظ و نگهداری‌اش، از جمله آداب و رسوم دیرینه‌ی ملت‌ها در طول تاریخ بشریت و از عادات همیشگی آن‌هاست و تنها مربوط به امروز نیست، بلکه سابقه‌ی تاریخی طولانی دارد.
در این‌باره، ابن‌خلدون در کتاب معروف خود به نام «مقدمه‌ی ابن‌خلدون» می‌نویسد: سنت پرچم‌داری از آغاز خلقت بشر تاکنون در جنگ‌ها معمول و متداول بوده و شعار مخصوص جنگ به‌شمار می‌رفته است. ملت‌ها همواره آن را در رزمگاه‌ها و میدان‌های نبرد به کار می‌برده‌اند و حتی در دوران رسالت پیامبر گرامی اسلام نیز این سنت تداوم داشته و آن حضرت نیز همانند دیگران در جنگ‌هایی که داشته، به این سنت پایبند بوده است

.

.

.

اللهم عجل لولیک الفرج

گروه عاشقان امام مهدی(عج) در پیامرسان ایتا

پیشگویی امام علی (ع) از آینده ایرانیان